Het is weer hoog tijd voor een update! De laatste weken in Buenos Aires stonden in het teken van afscheid nemen.. niet alleen van de mensen, maar ook van de dagelijkse dingentjes zoals naar de supermarkt gaan of de bus nemen.. naarmate het afscheid dichterbij kwam dacht ik steeds meer ´oh, nu doe ik dit misschien wel voor de laatste keer´, heel raar! Ook waren er veel afscheidsfeestjes en etentjes van veel mensen die ik heb leren kennen aangezien het semester ten einde liep en het voor iedereen tijd was om naar huis te gaan. Uiteindelijk was het dan ook zover, mijn eigen afscheidsfeestje! Van te voren ben ik uit eten geweest met een paar collega´s en daarna hebben we een feestje gebouwd in het huis van een andere collega, was erg gezellig! Ik heb echt onwijs genoten van mijn laatste tijd in Buenos Aires en ook al had ik superveel zin om te gaan reizen en Nikita weer te zien, ik ga het heeeeeel erg missen! (doe ik nu al)!

Zondag moest ik heel vroeg op aangezien de huisbaas het appartement kwam controleren en de borg moest teruggeven... daarna heeft hij me afgezet bij het busstation en ben ik om 9 uur vertrokken richting Villazon, de grensplaats tussen Bolivia en Argentinie! De busreis zou 27 uur gaan duren, dus ik had me al goed voorbereid qua eten en drinken, leesvoer en een muziekje. Gelukkig kwam ik nog 2 andere backpackers tegen, een jongen uit Zwitserland en een jongen uit Duitsland die samen aan het reizen waren. De jongens zaten boven in de bus en ik beneden, gelukkig maar, aangezien het letterlijk aan het regenen was in de bus als je boven zat. Met een soort tape constructie hebben ze uiteindelijk de regen weten te stoppen, haha. De busreis was niet heel comfortabel maar verder prima, en na 27 lange uren kwamen we eindelijk aan in La Quiaca/Villazon, de grensplaats tussen Argentinie en Bolivia. Ik was heel blij dat we optijd waren (9 uur ´s ochtends lokale tijd) want ik wilde graag de trein pakken om 15.30 richting Oruro, vanaf daar is het namelijk nog 3 uur naar La Paz met de bus. Helaas ging dat even niet zols ik had gepland..... in totaal hebben we 6 UUR gewacht voor de exit - stamp Argentinië en het visum voor Bolivia..... echt ongelofelijk, het is echt niet leuk om zo lang te wachten en ik had ook nog eens erg last van de hoogte... toen werd ook nog eens de Duitse jongen weer bijna achterin de rij gezet omdat hij zogenaamd niet goed achter ons in de rij stond maar naast ons, belachelijk! Die vent wilde gewoon geld zien maar dat is hem niet gelukt. Uiteindelijk de benodigde stempels gekregen en zijn we teruggekeerd naar de bus om onze spullen te halen. Daar aangekomen was de buschauffeur nergens te bekennen en konden we niks anders doen dan wachten totdat hij terug zou komen.... om 15.45 was hij eindelijk terug en zijn we als een gek onze tassen gaan zoeken in de bus, wat niet zo makkelijk was aangezien de Bolivianen heeeel veel bagage mee hadden! Om 16.00 uur waren we ready to go en hebben we snel een taxi gepakt naar het treinstation, in de hoop dat de trein er nog zou staan.... en ja hoor! Hij stond er nog! Snel naar de balie om een ticket te kopen maar helaas... alles was compleet uitverkocht :( na 3 keer te zijn teruggegaan en te hebben gesmeekt konden we toch ineens een kaartje krijgen naar Tupiza, een plaatsje 2.5 uur verderop! Snel tickets gekocht en onze stoelen gezocht, duurde het uiteindelijk nog 2 uur voordat de trein zou vertrekken...  in de trein hadden we al een praatje gemaakt met de conducteur, om te kijken of we toch niet nog een kaartje konden krijgen naar Oruro. Toen we in Tupiza waren hadden we een soort van deal gesloten met de conducteur maar toen bleek dat de treinen gingen staken..... ze zouden alleen nog naar Uyuni gaan en verder niet. Inmiddels was het al erg laat en was ik helemaal kapot van de reis, dus ik heb besloten om in Tupiza te blijven aangezien de vrouw van de ticketbalie zei dat er de volgende ochtend een bus rechtstreeks naar La Paz zou gaan en dat ik die wel kon nemen. Ik heb afscheid genomen van mijn twee reisgenootjes die wel naar Uyuni doorgingen, ze hadden niet zoveel keus aangezien ze weing tijd hadden. Vrijwel gelijk heb ik twee Amerikaanse jongens ontmoet en met hun ben ik meegelopen naar hun hotel. Het was een prima hotel dus besloot ik om daar te blijven en de volgende ochtend vroeg op te staan om de bus te pakken. Ik voelde me inmiddels ook echt niet goed vanwege de hoogte, ontzettende hoofdpijn en ik was zeer kortademig! De volgende ochtend ben ik om 9 uur opgestaan, uitgecheckt en naar het busstation gelopen... HELAAS, de bus naar La Paz was vol! Dat was ook de enige bus dus ik had pech, ik kon pas de volgende dag vertrekken. Snel een kaartje gekocht voor de bus van de volgende dag en teruggekeerd naar het hotel... daar heb ik de jongens weer ontmoet en ben ik de hele dag met hun opgetrokken. We hebben een supermooie tocht te paard gemaakt in een heeele mooie omgeving (fotos krijgen jullie nog tegoed) en ´s avonds hebben we heerlijk gegeten. Ondertussen was ik wel gek gemaakt met allemaal verhalen over de bus naar La Paz door andere reizigers, dat het een horror-rit is, veel ongelukken, slechte bus, dronken chauffeurs, etc. etc.... uitendelijk na lang overwegen (aangezien de treinen nog steeds aan het staken waren) heb ik besloten om verstand op 0 te zetten en de bus te pakken. Ik was de enige gringo aan boord (buitenlander) en het was inderdaad geen luxe bus, maar de chauffeurs zagen er oke uit en er was een speciaal remsysteem en de banden werden vaak gecontroleerd. Ik heb m´n gordijntje wel dicht gehouden aangezien de eerste 6 uur van de rit op een onverharde weg was, langs allemaal ravijnen en smalle bochtjes.... net voordat het donker werd gingen we over op een verharde weg, gelukkig maar! Ik was er al een beetje bang voor aangezien ik alle Bolivanen met dikke dekens de bus in zag stappen, maar het werd KOUD toen de zon onder ging. Ik denk dat ik het nog nooit zo koud heb gehad. Ik was zelf al wel een beetje voorbereid met 2 leggings, 1 broek, 1 shirt, 2 vesten, 2 sjaals en een dekentje, maar de kou zat gewoon in m´n botten en ging er niet meer uit. Ik zat ook nog aan de raamzijde waar de wind recht doorheen kwam! Gelukkig had ik een beetje vrienden gemaakt met mijn buurman, Harold, een oude man van dik in de 70 en die gooide midden in de nacht nog een dikke deken over me heen, anders was ik waarschijnlijk doodgevroren zo koud... ik heb nog nooit zo´n horrorrit gehad en dat 18 uur lang! dan EINDELIJK was ik in La Paz, om 5.30 ´s ochtends en heb ik een taxi gepakt naar het hostel waar Nikita verbleef. Ik wilde maar een ding, douchen, warm worden! Dat heb ik dan ook gedaan en daarna nog even 2 uurtjes mn ogen dicht gedaan aangezien ik Nikita niet zo vroeg wakker wilde maken. Daarna was eindelijk de hereniging, klaar voor onze reis!

Samen hebben we La Paz een beetje verkend (Nikita was hier al een dag) en gelukkig had ik geen last meer van de hoogteziekte. La Paz is de hoogst gelegen stad ter wereld, meer dan 4000 meter. Het ligt midden in de bergen, heel bizar, dus elke keer als wij weer een ´berg´ moeten beklimmen zijn we compleet buiten adem. We hebben lekker rondgelopen en zijn naar het coca museum geweest! Ook hebben we lekker geshopt (goedkoop, niet goed voor gewicht backpack). Na een dag La Paz zijn we naar Rurrenabaque gevlogen. Heel luxe om te vliegen, maar het is redelijk betbaalbaar en het scheelt nogal qua tijd! Maarliefst 18 uur in een horrorbus of half uurtje vliegen, keuze snel gemaakt dus! Vliegtuigje was superklein, kunnen maar iets van 20 mensen aan boord en we hadden echt een spectaculair uitzicht! We vlogen naast de besneeuwde bergtoppen, dichterbij kom je niet! Na de bergen zagen we het jungle lanschap al, super gaaf! Toen we geland waren werden we opgehaald met een busje en afgezet bij het kantoor. Toen zijn we gelijk een hostel gaan zoeken en hebben we er een gevonden waar je maar 25 bolivianos per nacht betaald, omgerekend zo´n 2.50 euro! Alles is hier supergoedkoop, vooral eten en drinken! We hebben gelijk een pampa tour geboekt voor de volgende dag, een 3 daagse (2 nachtjes) tour door de pampas, je kon ook kiezen voor jungle maar op deze manier zou je meer kans hebben om dieren te zien. De volgende ochtend moesten we vroeg op en zijn we met een jeep opgehaald. Onze groep bestond uit 2 franse meisjes, 3 chilenen waarvan 1 stelletje en een Engelse jongen. Op papier een leuke groep maar dat viel tegen, er was absoluut geen klik wat wel jammer was. Gelukkig hadden Nikiet en ik elkaar nog en was de gids wel heel leuk! Zijn vrouw was ook mee en zou zorgen voor het eten. Eerst zijn we 3 uur met de jeep gaan rijden, verder en verder de jungle in. Uiteindelijk kwamen we uit bij een rivier, waar we over zijn gestapt op een boot. Het was superwarm die dag dus we hadden gelijk onze kleding al gewisseld voor de korte broek en slippers! We hebben echt suuuuuperveel dieren gezien, honderden krokodillen, alligators, vogels van heel veel verschillende soorten, aapjes die in de boot sprongen en op je hoofd gingen zitten, echt te gek! Nu weten we ook het verschil tussen een alligator en een krokodil: een krokodil is groter (breder), heeft een iets andere kleur en is aggresiever! ´s Avonds zijn we de zonsondergang gaan bekijken en later de boot ingestapt met onze zaklamp om alligators te spotten! Deze dieren zijn namelijk koudbloedig en overdag staan ze de hele dag met hun bek open, blijkbaar is dit om warmte op te nemen. ´s Avonds krijgen ze het koud en gaan ze in het water liggen. Als je met je zaklamp op hun ogen schijnt dan geven ze licht, heel bizar! De volgende dag zijn we redelijk vroeg opgestaan en zijn we vertrokken naar het moeras, om anaconda´s te zoeken! Dit was wel heftiger dan we hadden gedacht, we hadden wel laarzen gekregen maar je zat tot je knieën in de modder en kwam er soms echt niet uit! Gelukkig waren er meer groepen en heeft de gids ons geholpen als we weer eens vast zaten.... Uiteindelijk werd de zware tocht wel beloofd, een gids had een anaconda gespot! Het was wel gaaf om een slang in het wild te zien! Daarna zijn we weer teruggegaan en snel onder de douche gesprongen! ´s Middags zijn we weer met het bootje gegaan en gingen we piranha´s vissen, athans, dat probeerden we! Helaas hebben we geen piranha gevangen maar de gids heeft wel 2 andere vissen gevangen. Even later gingen we naar een ander plekje en elke keer als ik mijn haakje in het water liet met een vers vleesje eraan was hij na 1 minuut al weg! Het was dus wel duidelijk dat ze er zaten maar helaas geen gevangen.... daarna zijn we weer naar een andere plaats gegaan waar we heel mooi de zonsondergang weer hebben gezien. De volgende dag zou de gids ons vroeg op laten staan om de zonsopgang te bekijken, maar helaas was het weer ´s nachts heel slecht (veel wind!) en dus bewolking, dus dat ging helaas niet door maar we konden wel lekker doorslapen. Na het ontbijt zijn we de boot weer ingestapt om roze dolfijnen te spotten! Na een tijdje hadden we ze gevonden, heel gaaf! Helaas was het weer niet al te best en een beetje koud, dus niemand ging met ze zwemmen ook al kon dat wel (niet dat ik dat sowieso van plan was, zelfde rivier waar ook krokodillen en piranhas zwemmen....). Daarna zijn we snel teruggekeerd naar het kamp, gelunched, en toen zat het er al weer op! Na een lange boot en jeeptocht waren we weer terug in het hotel! De volgende dag hebben we heeeeerlijk gerelaxed bij een zwembad in de bergen, met een prachtig uitzicht! De hele dag hebben we lekker in zon gelegen, gezwommen en een boekje gelezen. Echt het vakantiegevoel! De volgende ochtend zijn we weer teruggevlogen naar La Paz, waar we nu nog steeds zijn. We hebben ons hier prima vermaakt!

Gisteren hebben we in de omgeving van La Paz de zogenaamde ´death road´ gemountainbiked, erg heftig! Van te voren maar niet aan de ouders verteld dat dit de gevaarlijkste weg ter wereld is, waar gemiddeld 26 auto´s per jaar in de ravijnen verdwijnen.... ook de mountainbiketocht schijnt niet heel ongevaarlijk te zijn, zo lazen wij (gelukkig nadat we de tocht hadden gedaan) in de lonely planet dat al 6 touristen het leven hebben verloren bij deze tocht, slik! Maar het was gaaaaf! We zijn in totaal 63 kilometer naar beneden gedaald, of gedonderd kun je wel zeggen, zo hard dat we gingen!! We hadden wel een hele leuke groep, met ook 3 Nederlanders. We hadden twee gidsen die superleuk waren, en ook heel veel foto´s hebben gemaakt die wij nu op CD hebben gekregen, heel leuk! Zelf heb je geen tijd om foto´s te maken, je gaat zoooo hard de berg af! Regelmatig gingen we stoppen en dat was ook nodig omdat ik gewoon kramp had in m´n handen van het continue remmen. Best eng! De paadjes zijn erg smal en de ravijnen erg diep, maar het uitzicht is geweldig en het geeft echt een kick! In totaal hebben we 4 uur afgedaald en we kregen onderweg ook genoeg water en eten. Aan het einde van de tocht hebben we lekker wat gedronken en werden we afgezet bij een hotel waar we nog meer eten kregen en waar we lekker konden uitrusten bij het zwembad, in de zon! Na een tijdje was het tijd om weer te gaan, 4 uur terugrijden in het busje naar La Paz... weer over death road, dus iedereen was blij toen we weer op de verharde weg waren! Death road overleefd!

Vanavod vertrekken we naar Sucre, een wit, koloniaal stadje wat nog steeds officieel de hoofdstad is van Bolivia ook al denken veel mensen dat het La Paz is. Wat we daar gaan doen weten we nog niet maar we hebben al wel gehoord dat je in de omgeving genoeg kan doen en het lekker weer is dus we gaan vast genieten! Daarna staat op het programma Uyuni (de zoutvlaktes) - San Pedro (in Chili) - Jujuy en Salta (noorden van Argentinie) en dan weer terug naar Buenos Aires.... voor de laatste keer afscheid nemen, lekkere Argentijnse steaks eten, adado, etc. etc...... de 18e vlieg ik naar huis!

Ik hoop dat ik niks ben vergeten in deze blog! Foto´s houden jullie tegoed! Vergeet niet een berichtje achter te laten!

Besos! Susanne