Het plan was om vrijdagavond te vertrekken naar Sucre, maar helaas ging dat niet door.. van te voren had de mevrouw van het reisbureau die onze bustickets had verkocht al het een en ander gehoord over blokkades op de weg die problemen konden opleveren, daarom had ze aangeboden om met ons mee te gaan naar het busstation om te zien of we wel konden vertrekken. Nikita en ik hadden op dat moment nog niet echt het idee dat er veel problemen waren dus wij hadden uitgecheckt, bagage meegenomen en eenmaal op het busstation werd ons verteld dat moesten wachten. De mevrouw van het reisbureau kwam even later terug met slecht nieuws, de bus zou niet gaan vertrekken… toen werden Nikita en ik voor een keuze gesteld: of vertrekken naar een andere bestemming OF nog een nachtje in La Paz blijven en hopen dat de bus de volgende dag wel zou vertrekken. Daarop hebben we besloten om geen overhaaste beslissingen te nemen (we zijn tenslotte op vakantie ;)) en nog een nachtje in La Paz te blijven. Nadat we eindelijk een hostel hadden gevonden die niet vol zat hebben we de rest van de avond heerlijk bij het kampvuur gezeten met een biertje! De volgende dag kwamen we erachter dat het een soort van nationale studentenfeestdag was met veel muziek, dans en optochten, superleuk! We hebben de hele dag lekker rondgelopen door de stad, dingen gekocht die eigenlijk niet in onze backpacks passen (maarja het is zo leuk en goedkoop….) en uiteraard genoten van de muziek en parades! Die avond stonden we weer bepakt en bezakt op het busstation en kregen we te horen dat we konden vertrekken, maar met een omweg. De reis zou ipv 10 uur nu 18 uur gaan duren en we zouden een andere weg nemen maar wij vonden alles wel prima, als we maar zouden vertrekken aangezien we La Paz nu wel gezien hadden! De bus was prima, we hadden een betrouwbare maatschappij uitgekozen met goede stoelen, al hadden we wel even een eng momentje toen de bus vast zat in het zand en de bocht moest maken op nog geen meter afstand van een ravijn…. oef! De volgende dag kwamen we na een lange reis eindelijk aan in Sucre! Wij hadden best veel van dit stadje verwacht aangezien iedereen die we tegen zijn gekomen het helemaal geweldig vond, maar wij vonden dat eigenlijk wel meevallen… het is een heel leuk compleet wit koloniaal stadje maar de excursies waren nogal overpriced dus dat maakte het wat minde leuk! Wat wel heel leuk was is dat er maarliefst drie Nederlandse restaurants te vinden zijn met jawel… EEN BROODJE KROKET!!! Ik kan jullie vertellen dat dat, ook al was het niet de echte, heeeeeel erg lekker was na 7 maanden niet gegeten te hebben! In Sucre hebben we verder lekker rondgelopen, kerkjes bezocht, boekjes gelezen, genoten van het uitzicht bij het uitkijkpunt en zijn we nog met een local bus naar een klein dorpje in de buurt geweest geweest genaamd Yotala, leuk om gezien te hebben maar waar verder eigenlijk ook niks te doen was…..

Doordat het nieuws vanwege de blokkades er niet beter op werd hebben Nikita en ik besloten om de plannen compleet om te gooien. Het plan was om na Sucre naar Salar de Uyuni (de beroemde zoutvlaktes) te gaan en van daaruit naar San Pedro (in Chile) maar door alle blokkades leek dat plan niet haalbaar meer. Daarom hebben we besloten om Salar de Uyuni en San Pedro te skippen en gelijk door te reizen naar Salta, het noorden van Argentinië waar ik ondertussen alweer naar terugverlangde! Na een paar dagen in Sucre te zijn geweest zijn we op het vliegtuig gestapt (met de bus konden we wederom geen kant op) naar Tarija, een plaatsje in het zuiden van Bolivia waarvan de lonely planet zegt dat het een leuk stadje is waar genoeg te beleven was. Wij zijn vol goede hoop het vliegtuigje ingestapt (supergaaf vliegtuigje!) en na een halfuurtje door de wolken en naast de bergen te vliegen kwamen we aan in Tarija. Eenmaal ingecheckt in het hostel zijn we naar het centrum gegaan om te kijken wat er te doen was. Helaas kwamen we aan midden in de siësta dus was er niet veel aan de gang… Na een tijdje rond te hebben gelopen ging het toeristeninformatie punt eindelijk open en hebben we informatie gevraagd over de omgeving. Daar vertelde ze ons dat er net buiten Tarija veel zogenaamde “bodega’s” waren (bodega = wijnhuis), waar je alles kan leren over wijn en uiteraard ook lekker proeven! Dat is trouwens iets wat ik sowieso geleerd heb nu ik hier zit, rode wijn drinken en het is echt heerlijk! Helaas ging ook dat feest van de bodega niet door, we zaten al ruim een half uur in de bus toen bleek dat er WEER een wegblokkade was, doei wijn! Nikiet en ik hadden ook het idee om lekker te gaan paardrijden in de omgeving, maar bij het ene reisbureau vertelde ze ons dat de vrouw van de manege op vakantie was en bij het andere reisbureau vertelde ze ons dat alle paarden zwanger waren!? Nou, laat maar zitten dan….. Kortom, Tarija bleek ook een beetje tegen te vallen dus na het stadje te hebben uitgekamd zijn we na twee nachtjes snel vertrokken naar Salta, Argentinie! Eindelijk! De busreis was LANG (zo’n 18 uur weer) maar vrijdagavond kwamen we dan eindelijk aan in Salta! Toen we uit de bus stapte stond daar een van de eigenaren van het hostel waar wij naartoe wilden, en gaf ons een gratis lift. Het hostel was supergezellig. Die avond zijn we nog even lekker uit eten geweest en daarna gaan slapen.

De volgende dag hebben we Salta verkend. We zijn onder andere naar het MAAM museum geweest, een archeologisch museum waar de best bewaarde natuurlijke mummies ter wereld te zien zijn. Het zijn 3 Inca kinderen, die zo’n 500 jaar geleden dood zijn gevroren terwijl ze sliepen op de berg Llullaillaco, en als je ze nu ziet lijken het nog steeds echte slapende kinderen, geen mummies… heel bizar! Verder hebben we nog wat kerkjes bezocht, op terrasjes gezeten en genoten van het zonnetje en zijn we verschillende reisbureautjes ingelopen om te kijken wat we de volgende dagen zouden gaan doen. Uiteindelijk hebben we twee tours geboekt. De volgende dag moesten we dus vroeg op aangezien we tussen kwart over 7 en half 8 werden opgehaald. Samen met een ouder Argentijns stel en een gids hebben we de noordelijke regio van Salta verkend! Aan het begin hebben we grotendeels de route gevolgd van de beroemde treinroute “Tren a las Nubes” wat letterlijk “Trein naar de Wolken” betekend. Een bijzondere treinroute waarvan de eindhalte zich op 4200 meter (in de wolken) bevindt. Het hoogste punt waar wij zijn geweest in Argentinië was 4170 meter, maar dat was niks vergeleken met La Paz ;) We zijn in verschillende traditionele dorpjes gestopt en hebben genoten van het uitzicht. Het landschap is prachtig en je blijft je verbazen over de natuurlijke kleuren en vormen van het landschap. We zijn ook naar de zoutvlaktes geweest aangezien we die gemist hadden in Bolivia, supergaaf! De laatste stop was in Humahuaca, waar de beroemde 7-kleurige berg staat. ’s Avonds hebben we een heerlijke asado (Argentijnse BBQ) gehad in het hostel, het was een superdag ïÂ�Š De volgende dag moesten we weer dezelfde tijd opstaan, maar nu om het zuiden van Salta te verkennen. Met een wat grotere groep + gids zijn we vertrokken gegaan naar Cafayate, de tweede wijnregio van Argentinië (na Mendoza). Wederom hebben we echt genoten van het landschap, het is zooo ontzettend mooi! Ook zijn we weer veel gestopt bij belangrijke bezienswaardigheden, zoals bijvoorbeeld een natuurlijk ontstaan amfitheater, waar de akoestiek 80% zo goed als in het Teatro Colon in Buenos Aires. Toen wij er waren zaten er twee muziekanten te spelen en het klonk echt geweldig! Uiteindelijk zijn we aangekomen in Cafayate en hebben we een rondleiding gekregen door de bodega en het langverwachte wijntje geproefd, het was heerlijk!

De volgende dag hebben we de laatste tijd gespendeerd in het stadje van Salta en diezelfde middag zijn we nog op de bus gestapt richting Buenos Aires, waar we heeeel veel zin in hadden! Het was wederom een lange reis, 20 uur, maar uiteindelijk waren we de volgende ochtend rond een uur of 11 in Buenos Aires! Het voelde echt als thuiskomen, behalve dat we niet meer naar “ons” appartementje konden. Daarom zijn we naar een hostel gegaan waar Nikita een goede korting had geregeld. Nikita zit daar nu nog steeds, ik verblijf nu bij vrienden. De laatste dagen in Buenos Aires zijn we, geloof het of niet, toch eindelijk begonnen aan onze schoolopdrachten! Verder zijn we natuurlijk ook aan het genieten, afscheid nemen van de laatste mensen, lekker uit eten, nog even voor het laatst dit en nog even voor het laatst dat….

Donderdagavond ben ik weer thuis! Ik kan echt niet geloven dat er al 7 maanden voorbij zijn.. de tijd is echt letterlijk omgevlogen! Ik ben ontzettend dankbaar voor alle mensen die ik heb ontmoet, mijn stage en wat ik heb geleerd. Naar huis gaan is een heel dubbel gevoel.. aan de ene kant wil ik nog helemaal niet weg maar aan de andere kant is het ook tijd om naar huis te gaan, vrienden en familie weer te zien en het normale leventje weer op te pakken. Ik weet wel een ding, ik kom zeker terug naar Buenos Aires, mi querida!!!

Bedankt allemaal voor het volgen van mijn avonturen, het doet mij heel goed om te zien dat jullie nog altijd geïnteresseerd zijn in wat ik meemaak en reageren op mijn blogs!

Tot de volgende reis!

Dikke kus, Suus

PS: de foto’s volgen later